Hemingway is een van de meest invloedrijke schrijvers van de moderne tijd. Wat je van hem vindt hangt veel af op wat voor manier je dingen interpreteert en je waardes. Sommige vinden Hemmingway een hypermasculine avonturier of een chauvinistisch.
Er zijn veel manieren waarop je gelijk en ongelijk kan hebben maar ik heb het idee veel incompleet is. Over de complexiteit van zijn vreemde leven heb ik dit artikel geschreven
Familie
Hemingway was geboren in het mid-westen van Amerika. Al vanaf Hemingway jonge jaren was zijn leven complex en gedoemd. Hemingway heeft geschreven “Families hebben vele, vele manieren waarop ze gevaarlijk kunnen zijn. Er wordt vermoed dat zijn vader gediagnostiseerde bipolaire stoornis had, hij was strikt, conservatief, alcoholisch en mishandelde zijn zonen en voerde zijn hele leven een strijd tegen
terugkerend depressies die hij aan het einde van zijn leven verloor en zichzelf had neergeschoten. Na de zelfmoord van zijn vader schreef Hemingway “I’ll probably go the same way”.
Zijn moeder kleedde Hemingway vaak als een meisje en knipte zijn haar kort en gaf Hemingway vaak meisjes namen. Tegelijkertijd moedigde zij zijn masculiene gedrag zoals jagen en vissen aan. Hemingway verweet haar de zelfmoord van zijn vader. Ondanks Hemingway na de zelfdood van zijn vader empathie voor hem kreeg droeg Hemingway een onverbiddelijk haat tegen zijn moeder.
Ook binnen andere familie leden kijkt is het gemakkelijk om een patroon van intense psychiatrische invaliditeit te zien. Binnen vier generaties hebben er zes zelfmoorden plaatsgevonden waarvan vier zelfmoorden bij broers en zussen van Hemingway.
Psyche
Hemingway’s leven werd geleid door depressieve periodes. Over een van die periodes schrijft Hemingway in een brief “I felt that gigantic bloody emptiness and nothingness”. De depressieve periodes werden sterk afgewisseld met periodes van euforie. Zijn eerste biograaf zei hierover dat Hemingway steeds schommelde tussen megalomanie en melancholie.
Het verschuiven tussen gevoel manifesteert ook in Hemingway’s werk. Hemingway had een gezegd dat hij “juice” voelde een gevoel waarmee hij in een korte periode enorme hoeveelheden schreef . The sun also rises wat vaak wordt gezien als een meesterwerk heeft Hemingway in 8 weken geschreven.
Verwondingen
Door zijn leven heen heeft Hemmingway verschillende ernstige ongelukken meegemaakt.
In de eerste wereld oorlog was hij een ambulance chauffeur. Tijdens een bomontploffing kwamen er granaatscherven in zijn been terwijl hij werd weggebracht meerdere beschoten. Na terugkeer van de oorlog sliep Hemingway alleen nog maar met de lichten op zijn kamer aan en was angstig alleen te slapen. Tijdens een ongeluk bij hem thuis viel er een dakraam op zijn hoofd. Om de wond te laten hechten waren er negen hechtingen nodig. In 1944 had hij een auto ongeluk meegemaakt wat een hersenschudding en ernstige snijwond veroorzaakte, daarna maakte hij nog een motorongeluk mee wat oorsuizen, hoofdpijn, onduidelijke spraak, wazig zien en herinnering verlies veroorzaakte. Hierna maakte hij nog verschillende ernstige ongelukken mee; op de boot, auto en twee actereenvolgende vliegtuigongelukken. Bij het laatste vliegtuig ongeluk stortte zijn vliegtuig neer die brand vloog. Hemingway probeerde door de ijzeren door te ontsnappen door er mijn zijn hoofd tegen te slaan hierbij verwondde hij zijn hoofdhuid en brak zijn schedel.
Deze ongelukken hadden een aanzienlijk effect op zijn algehele stemming tijdens een periode waarin er weinig tot geen beschikbaarheid had tot mentale hulp. Hemingway is nooit gediagnostiseerd voor een psychische stoornis. Uiteindelijk besloot Hemingway naar een psycholoog te gaan die het advies had gegeven voor elektroconvulsietherapie. De therapie die uiteindelijk tot zijn zelfmoord heeft geleid.
Schrijfstijl
Kenmerkend voor de schrijfstijl van Hemingway was het “Topje van de ijsberg”. Hiermee beschreef Hemingway weinig over de gedachtes en gevoelens van een personage en verbeelde het door handelingen. De thema’s liefde, oorlog, wildernis en verlies zijn altijd constant geweest in zijn verhalen. Gedurende een latere periode in zijn leven veranderende wel zijn toon waarmee hij zijn thema’s benaderde hoewel in het begin het ging over de abiliteit van mensen om zich door lastige periodes te slaan ging het in zijn latere werk over mortaliteit en de onvermijdelijkheid van verlies en de strijd om waardigheid te behouden in tijden van achteruitgang.
De afloop
Suïcide was altijd aanwezig. Heming heeft er verschillende keren over geschreven en na de zelfmoord van zijn vader groeide de fascinatie alleen maar. In een brief schreef hij hierover “ “I’ll tell you, it’s like being in a Kafka nightmare. I act cheerful like always but am not. I’m bone tired and very beat up emotionally”.
Aan het einde van zijn leven leed Hemingway vermoedelijk aan hemochromatose wat hem veel fysieke pijn bracht. Hij is verschillende keren opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis waar hij shocktherapie onderging. Na Hemingway was ontslagen keerden de depressies terug. Door de shock therapie had Hemingway de abiliteit verloren om te schrijven en kon niet meer de woorden vinden om op te schrijven. Hierdoor barstte vaak in tranen uit achter zijn typmachine.
Op 2 juli 1961 was Hemingway opgestaan in de ochtend en had zichzelf in zijn schuur neergeschoten.
In mijn optiek.
Om het imago van Hemingway is veel ambiguïteit. Of we hem nu categoriseren als een misogynistisch, een door ego-geobsedeerde leugenaar of een slechte vader denk ik dat we verder moeten kijken dan deze labels. Maar ik denk door de omstandigheden te onderzoeken we meer begrip en empathie kunnen opmerken aan een man die veel leed te verduren kreeg in een wereld waar daar geen zicht of erkenning voor was.
"The world breaks everyone, and afterward, many are strong at the broken places." uit Ernest Hemingways roman "A Farewell to Arms"
